12 Kan of Slang

Huiden transformeren
keren en keren
dragen open en dicht
het licht zwicht
voor duister

Luister de melodie
van de ziel
viel naar de sterren
keerde terug
vluchtig verborgen
in een strakke buik.

~

De fuik van het woord
werd eeuwen gehoord
verstoord keek zij op
uitgescholden en geschud
vluchtend in dromen
nachtmerries…

de herrie van het leven
is om haar heen gebleven
de orkaan getemd
haar huid verveld
en verveld

verveld
.
verveld
.
.
verveld.

.
.
.

Wat telt
is de dans
om de liefde

hoe dan ook
zij spelt
speelt
kleurrijk
met zwart
en regenbogen
ogen geloken.

 

 

als een radeloos kind

ik heb gelopen
door weer en wind
gebaande paden vermeden
met wolken gebeden
als een radeloos kind

met kruis en bijbel
ben ik uitgejouwd
ja ik was fout
heb met een bloedend
hart voor jou gekozen

geen horizon blijft rond
in het rechtlijnig oordelen
van velen naar de letter
van de wet waar onze
liefde buiten spel is gezet

ik heb hun warme
handen niet gezien wel
gladgestreken woorden
die bij de gezichten hoorden
van hoeders van de schrift

jij hebt me opgeraapt
weer mens van mij gemaakt
ons samen gaan is perspectief
wij hebben elkaar en
godzijdank ook eindeloos lief

wil melker
29/02/2016

11 K’at of Hagedis

De grootste kracht
wacht diep ondergronds
wachtend op de wens
gedachte.

~

Haar schepping
zijn bevruchting
de verzuchting

o, zo kwetsbaar
onmiskenbaar
de liefde

ruwe natuurlijkheid
zacht tedere tijd.

~

Bemin mij meer
leer mij laten
sprekend zwijgen

de lichaamstaal
haar verhaal
laten.

10 Aq’ab’al of Nacht

Geef me het leven
even maar
stoei ik
met het gegeven
dat alles momenteel
heel
licht en koud voelt.

Het leven doelt
een bestemming
die we niet zien
misschien
de parangost
dan nog
is de wil

even de leider
kan pijn bevrijden
of versterken,

Werk niet
wees slechts.

Weef de draden
van jouw web
in lentelicht
je gezicht
naar de zon.

Ik begin de dag
op het balkon
van belofte
en liefde.

spelen

Liefde

Lief ik geef je
mijn levenslicht
wek mijn gezicht
uit de diepe nacht
wacht als ik boos
de tranen verschreeuw
die eeuwen lang
verzameld zijn

Lief ik geef je
mijn woord van trouw
en hou je vast
als de pijn je sloopt
hoop verdwijnt
daar maan
in regen verdwijnt

Lief ik bemin je
met woorden en daden
de paden kronkelen
over bergen
door dalen
langs water
en sporen

we laten sporen na
rijden erover heen
in de massa
alleen
tesamen

foto van Anja Tekelenburg.

Afscheid, gastgedicht

afscheid van een zus

achter de maan zonder een horizont
voor jouw polders en duinen
mis ik de start van deze dag

binnen naakte treurnis op gezichten
als zwaailicht voor het stilstaan
van je hart dat schemerig wuift
ons troostend in ‘t verlies

voorbij enige aantrekkingskracht
zwevend in ruimtes licht
heb je de aarde verlaten
buiten, zonder maan noch horizont

omarmt het duister
het apocalyptische, de thuisruïne
onder ‘t moederloze pechgewelf

ik zie de weg niet meer
zelfs niet de kortste

sunset 26-02-2016
http://sun-set.webklik.nl

Troost

zacht sla ik
een arm
om je heen

Alleen de weg
te gaan
toch staan
we
in één
kring

Liefde
Vrede

Wens ik jou