4 K’at of Net, Hagedis

Zo jij mij de strengen

van het verleden

aangeeft

treffend verwoord

wat diep van binnen

nog immer leeft.

Het net vol verstrikking

geeft minder en meer

het geduld van mijn leven weer

vogelvluchtig verstormd.

Tranen als meren

vaders die vinden

dat zorgzaamheid

en witte kousjes

het leven van de grote meid

dienen te kleuren.

Vragen te zwaar

te veel

te mystiek

uniek en

klassiek geval

van onvermogen.

Ode aan het Verdriet

 

Verdriet schone godentranen, dochter uit grote kwetsbaarheid.verdriet

Wij betreden teneergeslagen, het verlichtende jouw heiligdom.

Jouw magie heelt opnieuw, wat de waan nogal eens verdeelt.

Alle mensen worden verbonden, waar jouw ted’re vleugel verkeert.

door Jan Maarten Fernig


Reacties

4 K’at of Net, Hagedis — 2 reacties

  1. Anja…

    tranen en verdriet.
    ook onvermogen om
    iets op te lossen..
    horen ook bij het leven…

    in het schonen
    van de werkelijkheid..

    liefs..

    wil

Geef een reactie