De fluistering in een wandeling

Zij hingen mij
aan de schandpaal
gingen aan de haal
met het dieper weten
bang voor het wezen
van een mensenleven.

Zij haatten licht
hangend aan wetmatigheid
en een eeuwigheid
in de hoge hemel
vergeelde talen herhalen
het verleden en vergeten
dat leven Zijn is.

Hij vroeg mij
naar het verhaal en taalde
niet naar oordeel
wat heelt en verdeling
verbindt naar ruimte
om volledig mijn eigen
mens te zijn

terug naar de basis
luisteren naar
het fluisteren van mysterie
ruimte geven
in het zwijgen tussen spreken
bij gedeelde thee en taart.

 

 

De kracht van luisteren, is soms sterker dan het spreken.

Het licht woont in de humor, tussen lach en traan.


Geef een antwoord