Stille tranen

Moe
verdrietig
eenzaam

gevoel
dat opkomt
generaties lang
de genen
heeft
gevuld

Moe
verdrietig
eenzaam

Met tranen in de ogen

voor anderen

een onbegrijpelijke blik

ik slik onzekerheid in
vraag
krijg terug
dat ik boos ben
doordringend kijk
terwijl ik haar al
in het geheel
van het gebouw
aanschouw

niet te veel aankijk

wie heeft hier nu
een probleem?

Een zweem
van tranen
eenzaamheid

vult mijn dag en nacht
het komt aan op trouw zijn
aan mijn eigen
kracht
en
beperking

Moe
verdrietig
dankbaar

om de kleine dingen
in het leven

de mensen
waar ik mijzelf
mag
zijn
helpen
opdelven

(Past in de serie Autisme)


Geef een reactie