Het sprookje van de Romein en de Germaanse

De Romeinen kiezen voor een woonplaats op de vruchtbare rivierklei,
nabij vele waterstromen en landerijen waar vee goed kan gedijen,

Ze bouwen er huizen en zoeken naar wegen over land en water,
later voeren hun wegen meer naar het noorden,
de oorspronkelijke bewoners horen het wapen gekletter, vechten stevig terug.

Zetten hun vee in de binnenring van hun dorpen,
werpen ankers van hoop en vrees op
dansen om bomen
huilende eiken met linten bezwijken
predikers brengen het goede verhaal.

Helemaal achterin de binnenring
zit een jonge vrouw,
Dolphina
ze ziet haar hartendief,
een soldaat,
Darius
ze praat met zichzelf
en de elf van de liefde …

… je hoort de Romeinen te haten,
als zij hem hoort praten en spreken,
breken de muren rond haar hart af.
Hij gaf haar reeds een knipoog
stal een bescheiden ogenblik.

De avonden bij het vuur,
de mannen bijeen,
haar broer alleen met de soldaat,
praat over zijn verlangen naar haar
die stoere blonde vrouw.

Met pijn in het hart komt zij later nader,
wetend dat ze haar volk verraadt,
en toch praat zij uren samen
Dolphina en Darius
ver weg van de hutten.

Ze werpen de stenen en benen samen de vijandelijke cirkels uit.

Darius besluit naar de Linie,
-waar nu Houten Zuid is-
af te dalen.

Hier tussen de palen,
de schapen en koeien,
groeien en bloeien voldoende kansen om samen …

hun kinderen spelen op en rond de huizenkring.

Met takken en spinnen,
met schapen en de koe rond het huis.
Hij donker en tenger,
zij blond en hoekig gracieus.

Harten versmelten,
volkeren komen samen,
liefde laat zich nimmer dwingen.

De kinderen spelen en de achter achter achter kleinkinderen zijn de graven van later. En nu liggen er ronde stenen, ter herinnering aan de cirkels van leven en werken, era terug.


Geef een reactie