Ruwe rouw

als woorden sterven
het leven dat je doorgaf
stokt en stopt

jaren gevochten en gezocht
naar een ommekeer

in tijden van nood
leer je vrienden kennen

ook van familie
heb je het niet altijd

haat en nijd om meer of minder gemis
het is de pijn die leidend is en lijden vergroot

de berg schroot voor je voeten
verder en door moeten …
omdat je hart klopt

waar een vergeet me nietje
bloeit, diep van binnen
ongemoeid, nog vermoeid

van de pijn
het gapende gat
jij moeder van
vader van
zus van
partner van

gedeeld gemis
op het eigen eiland
kort gemaaid zomergras


Geef een reactie