1 B’atz of Aap – suïcidegat

spelen met gedachten

gevoelens inzichten

de kracht van kwetsbaarheid

Geen fotobeschrijving beschikbaar.levenservaring

ten volle

in perspectief gezet

 

 

 

 

nu nog opschrijven

ter lering en vermaak

van de goe-gemeente

———————————–

Over het suïcidegat bij pesten

 

Pesten kent diverse vormen, enkele ervaringen zijn meestal wel te hanteren voor een mens. Structurele pesterijen en buitensluitingen, alsook miskenning van wezenlijke eigenschappen, talenten en gevoeligheden van een mens, hebben een onzichtbare impact. Als dat gedurende lange tijd in je jeugd plaatsvindt, geeft dat blijvende krassen en grote littekens.

De laatste tijd is er weer van alles in het nieuws over pesten. Deze week over een agent die na veel pesten uit het leven is gestapt. De krant rept over eigenschappen van deze persoon, die mij doen denken aan een mens met ASS. Deze mens heeft hulp gezocht en is niet serieus genomen, niet door leidinggevenden, niet door de OR, niet door … hoe herkenbaar. Overheden en zorgsystemen gaan hier niet goed mee om. Dat is een snoeihard oordeel, uit eigen ervaring en uit alles wat ik om mij heen lees en zie.

Mensen die afwijken van de normaal, opvallen, eerlijk zijn, anders zijn, kwetsbaar zijn in mentale zin, vormen soms een bedreiging op onbewust niveau voor de pester. In elk geval is deze (kwetsbare) mens een zeer geliefde prooi om mee te spelen voor de pester. Een geniepige pester weet vaak een groot deel van een team of groep mee te krijgen. Veel eigen onvermogen wordt dan geprojecteerd op de prooi.

De reactie van de omgeving, inclusief politie, hulpverlening en omgeving is vaak: woorden doen geen zeer, slaan des te meer. Dit is in mijn ogen de gevaarlijkste redenering die er is. De onzichtbare pijn van emotionele kwetsuren, is niet te zien. De pijn, die kan leiden tot agressie, in de reactie van de prooi (ik weiger na het leven en studeren nog langer slachtoffer te gebruiken), is uiterlijk gedrag op ondraaglijke innerlijke pijn. Het bagatelliseren of ontkennen van deze pijn, maakt het alleen maar erger!

In de krant en wetenschappelijke lectuur wordt vaak gesproken over schaamte om pesten, buitensluiten en dergelijke bespreekbaar te maken. Mogelijk speelt schaamte een rol. Reflecterend op mijn eigen leven, en het suïcidegat dat ik nu weer ervaar, door volkomen miskenning en ontkenning in de systemen van mijn eigen hulpvraag, brengen mij bij een andere hypothese …

Schaamte is niet zozeer het probleem, wel de eenzaamheid en miskenning. Als je constant wordt gepest en buiten gesloten, vereenzaam je. Daar een mens zijn roedel nodig heeft om te overleven, slaat de paniek toe. Een ander probleem is dat mensen het subtiel treiteren niet zo serieus nemen, vaak ook niet onderkennen. Dat zie ik ook in allerlei in de media uitgemeten suïcide verslaggeving.

Om langs de randen van het suïcidegat te geraken is structurele miskenning, ontkenning en buitensluiting van buiten en uiteindelijk ook binnen in het wezen van de prooi een basis voor problemen.

Als je al hulp zoekt wordt dat vaak weggewimpeld, afgedaan, niet gezien en/of niet onderkend. Dit maakt de eenzaamheid en zelftwijfel nog groter. Geraak je in de GGZ, dan is de stress opgebouwd in het lichaam al helemaal niet meer te geleiden (door pillen en andere fysieke ingrepen). Immers, je wordt met medicatie gedrogeerd en of geïsoleerd. Terwijl de vlucht en stress hormonen op topniveau aanwezig zijn. Dit leidt eerder tot verdere traumatisering dan op heling.

Wat nodig is, is iemand die met jou, naast jou kan en wil zijn. En beweging om stress te reduceren. Gelukkig heb ik momenteel een therapeut, die vanuit oprecht, warmhartige betrokkenheid, kan zijn met en bij mij in deze pijn, van wat ik het suïcidegat noem. Deze onbevooroordeelde nabijheid, vanuit oprechte betrokkenheid, helpt en heelt. Het zogenaamde ZIJN, verzacht en heelt de pijn. Je wordt op alle aspecten van je wezen gezien en gehoord. Ieder mens wil gezien en gehoord worden, dat brengt rust, geeft bedding.

Daarnaast heb ik zo mijn eigen middelen en strategieën om, om te gaan met deze gestolde pijn, deze diepe eenzaamheid, die leidt tot ongelooflijk zwarte momenten. Ten eerste zijn er een paar mensen die ik aan de rand van dit gat, wel kan vertellen wat er is.
Dan weet ik ook dat de natuur ingaan, me verbinden aan het groen, met de elementen, mij helpen om mijzelf weer geheel te kunnen voelen en ervaren. De natuur helpt me mij gedragen te weten in het leven. Hier heb ik mijn werk van gemaakt: Natuurcoaching als uitvloeisel van levenscoaching +.

Hoe vaak ik in het verleden en ook nu heb gehoord: het valt wel mee, je verbeeldt het je, als zes mensen zeggen dat ze zich aan jou storen, dan ligt dat aan jou … het is beter voor je dat we je eruit zetten … (en dan sta je weer alleen, en de roddel laster gaat door en je staat machteloos).

Altijd volgt dan een onderzoek in mijzelf, soms met behulp van iemand om mij heen: klopt dit, wat is van mij, wat is van de ander … een grens over, lukt dit niet meer. Dan slaat de diepe zwarte eenzaamheid toe (suïcidegat).

Het is niet de schaamte die mensen tegenhoudt om over hun pijn te praten. Het suïcidegat bij pesten is diep eenzaam, woorden zijn (ook voor mij) onvindbaar, nieuwe afwijzing kun je er niet bij hebben.

Kom je iemand tegen, 113 zou een optie kunnen zijn, ik heb er geen ervaring mee. Wat je altijd kan en mag doen: “Er zijn, de ander volledig serieus nemen, warme liefdevolle / empathische luisteren, is het mooiste wat je iemand kunt geven”.

 

 

 

11 Aq’ab’al of Dageraad

Vroeg slaat de innerlijke wekker
stekkers nog uit stopcontacten
we pakten nog een handje dommel
land en strooiden zand in onze ogen

.

de wijzers vlogen voorbij aan het
geestesoog, met droog gelegd verlangen
behangen is het met effen paars
gordijnen en vloeren in herfst blauwgroen

.

Vroeg slaat de innerlijke wekker

stekkers nog in stopcontacten
we nemen nog een handje leefzin
schrijven woorden, handen op toetsen

.

.

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Bijsluiter Krachtfabriek

Lang was ik met plezier actief binnen De KrachtFabriek te Houten. Ze zijn nog volop in actie, alleen vergeten ze een bijsluiter mee te zenden bij de uitnodiging om deel te nemen. Dan wel er worden geen bijsluiters verstrekt aan de leden.

Deelnemen is op eigen risico, als je niet in de smaak valt bij drie mensen van de Krachtfabriek, doen ze er alles aan om je eruit te werken. Bij mij heeft het ze twee jaar gekost. Ze hadden er de Conflict hanterings commissie voor nodig en een prachtig script om het voor elkaar te krijgen.

Veel mensen zijn gewoon weggepest, stil vertrokken. Een van de scriptschrijvers van de conflicten zit in de conflict hanterings commissie en dit is volkomen normaal en gerechtvaardigd, werd mij door de bestuursvoorzitter en lid van die commissie regelmatig op het hart gedrukt. Als zij ook een conflict heeft met de besproken persoon, was haar inbreng gewenst. Er zaten er nog twee in, tijdens de bespreking van mij, met enige ergernissen over mij ( mijn gedichten en mijn boek ).

Ik heb in een aantal ander gevallen als lid van deze commissie meegemaakt hoe dit beïnvloeden en inbrengen gaat. Hoe de beïnvloeding en de poging tot wegwerken gaat. Het is niet altijd gelukt, in twee gevallen wel, ik ben er één van.

Je loopt extra risico als je creatief, HSP en eerlijk bent. Er is geen vertrouwenspersoon, geen klachtenfunctionaris, privacy regels zijn er niet en vragen stellen is niet geoorloofd noch wenselijk.

Ik ben er van het een op andere moment uitgezet, na een belofte van de voorzitter dat zij de lasterbrieven op Facebook en bedreigingen op zou gaan pakken. Zes weken (er zijn nog wel twee gesprekken geweest) later zet de voorzitter met een ander bestuurslid mij eruit omdat dit het beste is voor mij.

Motivatie van: “Je bent geen inspirator van de Krachtfabriek meer”

  1. Je reflecteert niet op je eigen gedrag;
  2. een aantal mensen irriteert zich aan jou, zeg niet dat het aan hen ligt, ga daar maar op reflecteren;
  3. je ziet iets over het hoofd;
  4. je mag terugkomen als wij en/of jij eraan toe zijn;
  5. we zijn geen professionele organisatie.

Dit schorsen ging per direct in. Alleen punt 5. is een legitiem argument gebleken. En de enige ware grond onder dit besluit.

De troostwoorden:

Het is beter voor je, goed voor je, helend voor je. En ga nu vooral maar eens gaan voelen hoe het is om niet gezien gehoord te worden en niet mee te mogen doen. Ga maar eens voelen hoe het is om nergens bij te horen. O ja, en het is mijn ziel die dit wil voor mij.

Afscheid nemen en afronden mocht niet meer (realiseer je dat ik gemiddeld 20 uur per week vrijwillig bezig was, voor met in de Krachtfabriek). Ik was er klaar mee rond half augustus, toen kwam er een mail van de conflicht hanterings groep. Daar wij geloven dat het helend is voor jou en helend DKF besluiten wij dat er tot 1-1-2019 geen contact zal zijn.

Ik had geen idee dat een persoonlijke vraag aan één mens, zou leiden tot opnieuw besproken worden in de conflict hanterings groep. Niemand had contact met mij gezocht, ook de betreffende therapeut niet, terwijl het ook vanuit die rol was dat ik haar benaderde. Bedenk dat ik eind mei en begin juni contact had gezocht en eind augustus dit antwoord in de mail kreeg. Dit over mij, zonder mij, was tegen alle verzoeken en afspraken in. Overigens ook tegen de KrachtFabriek uit de eerste drie jaren.

Intussen worden intermenselijke en zakelijke relaties door roddel en laster verstoord. Hier hebben overigens meer mensen last van, als je wandelt ontmoet je wel eens iemand en hoor je wel eens wat.

Deze feeks heeft veel vragen gesteld, vragen zijn natuurlijk ook verschrikkelijk lastig. Het werd en word me enorm kwalijk genomen dat ik vragen heb over de gang van zaken. Schadeclaims voor schade door roddel, laster en trauma, worden niet in behandeling genomen. Een concrete claim voor werkelijk gemaakte kosten wordt met een paar zinnen van tafel geveegd. Brieven worden niet meer in behandeling genomen!

Het geheel heeft naar mijn gevoel inmiddels sekte-achtige trekjes gekregen.

Het laatste halfjaar heb ik meer mensen ontmoet die beschadigd en benadeeld zijn. Het is vreemd dat er steeds een aantal personen terugkomen die hier een rol in spelen.

Wat mij betreft pijnlijk voor iets dat zo mooi en goed begon en wat zich ondergronds zo vreemd heeft ontwikkeld.

Dus bezint eer gij begint.

Waar niemand van de KrachtFabriek vragen beantwoord kreeg, heb ik door studie, gesprekken en onderzoek veel geleerd over narcisme en huis, tuin en keuken psychopathie en geleerd hoe ziek dingen kunnen verworden. Wat mijn eigen rol is, weet ik ook.

Dank aan de mensen die wel durfden praten met mij en getuigenverhalen hebben gedeeld. Nog immer ontdek ik dingen die bijzonder vreemd zijn. Het is een pijnlijke / traumatische levensles. Alle projecties zeggen alles over de persoon die dingen zegt, roept of vindt. Laat mensen zijn! Desgewenst vraag je hen te vertrekken, dat is in je Kracht zijn en blijven. Dat was hoe het ooit ook is begonnen.

 

Literatuur:

de-maskermaker/
destructieve-relaties-op-de-schop-515810/

Bijlage:

afwijzing schadeclaim

Gevaar van social media

In een leven als levenskunstenaar, kom ik in heel diverse netwerken. Ik heb veel dichtvrienden en vriendinnen die ik nooit heb ontmoet. Over het algemeen gaat het heel goed met vriendschaps en contactverzoeken. Gisteren was een dag met (te) veel vriendschapsverzoeken van onbekende mannen en vrouwen. Mijn intuïtie volgend heb ik er een toegelaten en de rest laten gaan. De eerste twee heb ik nog gevraagd naar hun motief. Wat ik daarop terug kreeg, leverde kippenvel op.

Moraal van het verhaal. Ik hou van alle mensen, ben niet zo goedgelovig dat ik alles zomaar toesta en voor zoete koek slik. Vertrouwen en intuïtie mogen samenvallen.

 

Honderden vrienden
tien onbekend namen
nauwelijks raakvlak
met mij echt bekende
facebookcontacten

Een kwam erdoor
een dichter mag snel
dichterbij komen

de rest heb ik laten gaan
we bestaan bij de gratie
van gepast vertrouwen

Spiegelverhaal

Het gevaar van roddel

In een straat woont een creatief stel, dat redelijk op zichzelf leeft. Hij stil en teruggetrokken, zij altijd in beweging, altijd aan de wandel, altijd observerend, glimlachend groetend.

In die straat staan 40 huizen. Van 5 huizen, vinden de mensen dat groeten, dat wandelende, dat altijd in beweging zijn maar niets. Nog erger zijn de ogen van dat stel. Zo doordringend kan het zijn, ze zouden mijn gedachten kunnen lezen.

De mensen van de 5 huizen, zitten heel vaak op het pleintje, pratend over de andere 35 huizen. Die vind ik fijn in deze straat, die niet.

Weet je wat, we gaan verhalen over dit stel rond bazuinen. Heel subtiel, heel zwart, gaan we hen in een kwaad daglicht stellen. We gaan vertellen dat ze misschien …., we gaan vertellen dat deze mensen onze kinderen beheksen. Moet je opletten wat er dan gebeurt. Bewoners van 3 andere huizen gaan langzaam mee in het verhaal. De anderen halen hun schouders op. Dat creatieve stel, het zijn mensen die wel eens vragen of onze muziek zachter kan, hoe erg is dat. Ze groeten altijd.

Stukje bij beetje beïnvloeden de 8 huizen bewoners de rest van de straat. Ze gaan brieven verspreiden over het gevaar van misdrijven. Ze gaan vertellen dat deze mensen lijken in de tuin hebben.

Dit heeft nog niet het gewenste effect. Ze gaan de fietsen van deze creatieve mensen slopen. Krassen op de auto. Het stel doet een beroep op de politie. De politie komt en zegt toe het in de gaten te houden. Op een donkere dag, als het stel thuiskomt, staan er 8 auto’s gereed. Ze rijden op de auto van het stel in. De politie komt erbij, gewaarschuwd door een oplettende bewoner. De politie belt de burgemeester. Deze besluit dat het creatieve stel dan maar een plaatsverbod moet krijgen en de cel in moet. Als er zoveel agressie is tegen dit stel, dan moet er wat aan de hand zijn.

Het stel stelt vragen. De burgemeester weet geen antwoord en verbiedt hen nog vragen te stellen. Het huis staat leeg. De tuin verloedert, de bewoners zitten in de gevangenis. Om de rust te herstellen, zitten ze voorlopig in hechtenis. De 8 huizen zoeken nu een nieuw slachtoffer in de straat, om hun frustratie op bot te vieren.

De burgemeester sluit het dossier. Belangrijk is de rust in de straat.

Onze spoorwegen

Spelend met getijden
rijden we het land door
met de niet te evenaren
pro-rail en spoorweg bewoners
tijdens koude wind
en vieze warme stoelen
voelen we de luxe
van leven op de wind
met kinderen die spelen
om de tijd te doden.

 

We gingen niet naar het Zuiden, dan zouden we moeten bussen. De weg naar Zwolle:

Dagje met mijn lief naar Zwolle.

We namen een trein later als idealiter wenselijk was, dat was geluk bij ongeluk. De ideale trein trof een kapotte bovenleiding.

Van Houten naar Utrecht, naar Zwolle, tot Putten, van Putten naar Amersfoort, van Amersfoort naar Deventer, van Deventer naar Zwolle.

Dag lunch, welkom koffie met gebak bij de Engelen. Rugzak voor manlief, kadootje voor Christel gevonden. O en een heerlijk gek jurkje met Delfts blauw en klaprozen motief voor mijzelf.

We hebben maar wat eten gehaald bij Bagels alvorens via Amsterdam en Utrecht naar Houten te reizen.

We hebben heel veel in de trein en op perrons rondgehangen.

Licht op WKKGZ

8 Ajpu of Licht

Als ik naar mijn eigen angsten en pijnen schouw, kijkend naar de gevolgen van de WKKGZ. Als ik zie dat het gebracht en getekend wordt als eindelijke erkenning, dan kijk ik met een bezorgde blik naar iets anders…

  1. – als ze ons erkennen, waarom worden we dan zo gedwongen om in het farmaceutische systeem te stappen?
  2. – als ze ons erkennen, waarom worden we dan zo in het controlesysteem geduwd?
  3. – als ze ons erkennen, waarom worden we dan niet vrijgelaten om de zorg te verkrijgen, die we zelf willen en kiezen?
  4. – waarom opnieuw de kleine wijsheid naar achter schuiven, voor wat, ja wat eigenlijk?
  5. – wetenschappelijke onderbouwing als alles omvattende waarheid en het geheel dan?

angst op angst op angst
hersenspoeling en controle

Ruimte om te leven, spelen en zijn… Vlinderwindekinderen de ruimte geven en nemen…

  1. Erkennen is herkennen dat iedereen zijn / haar eigen keuzes mag maken:
    Recht heeft op lichamelijke integriteit.
    Recht heeft op vrije meningsuiting.
    Recht heeft op onderwijs om eigen talenten in vrijheid te ontwikkelen.
    Recht op voldoende voeding (gezonde voeding).
    Recht op voldoende levend water.
  2. Iedereen heeft recht op gezondheidszorg is dat een chemisch medicijn of totaal welbevinden?
    Persoonlijk leiderschap.
    Mystiek gedragen heelheid.