Afterdip day

Gesprekken over depressie

als het leven te zwaar en ongekend is

gesprekken over dat suïcidegat

waar ik gisteren over schreef

gesteund door en in herkenning

.

warm achter glas

in de zon

koffie en lunch

de kunst van leven

overgeven en vechten

de stier die zich vastzet

en weer loskomt

en vliegt op de vleugels

.

van de wind

.

het kind dat geraakt

de woorden kraakt

een moeder die troost

haar kroost bij kikker

in de vijver legt.

.

Je hoeft niet

te begrijpen

als je maar weet

dat geheel en al

het leven je draagt

doordraaft in pijn

het alleen zijn

als beu

en blauw

.

1 B’atz of Aap – suïcidegat

spelen met gedachten

gevoelens inzichten

de kracht van kwetsbaarheid

Geen fotobeschrijving beschikbaar.levenservaring

ten volle

in perspectief gezet

 

 

 

 

nu nog opschrijven

ter lering en vermaak

van de goe-gemeente

———————————–

Over het suïcidegat bij pesten

 

Pesten kent diverse vormen, enkele ervaringen zijn meestal wel te hanteren voor een mens. Structurele pesterijen en buitensluitingen, alsook miskenning van wezenlijke eigenschappen, talenten en gevoeligheden van een mens, hebben een onzichtbare impact. Als dat gedurende lange tijd in je jeugd plaatsvindt, geeft dat blijvende krassen en grote littekens.

De laatste tijd is er weer van alles in het nieuws over pesten. Deze week over een agent die na veel pesten uit het leven is gestapt. De krant rept over eigenschappen van deze persoon, die mij doen denken aan een mens met ASS. Deze mens heeft hulp gezocht en is niet serieus genomen, niet door leidinggevenden, niet door de OR, niet door … hoe herkenbaar. Overheden en zorgsystemen gaan hier niet goed mee om. Dat is een snoeihard oordeel, uit eigen ervaring en uit alles wat ik om mij heen lees en zie.

Mensen die afwijken van de normaal, opvallen, eerlijk zijn, anders zijn, kwetsbaar zijn in mentale zin, vormen soms een bedreiging op onbewust niveau voor de pester. In elk geval is deze (kwetsbare) mens een zeer geliefde prooi om mee te spelen voor de pester. Een geniepige pester weet vaak een groot deel van een team of groep mee te krijgen. Veel eigen onvermogen wordt dan geprojecteerd op de prooi.

De reactie van de omgeving, inclusief politie, hulpverlening en omgeving is vaak: woorden doen geen zeer, slaan des te meer. Dit is in mijn ogen de gevaarlijkste redenering die er is. De onzichtbare pijn van emotionele kwetsuren, is niet te zien. De pijn, die kan leiden tot agressie, in de reactie van de prooi (ik weiger na het leven en studeren nog langer slachtoffer te gebruiken), is uiterlijk gedrag op ondraaglijke innerlijke pijn. Het bagatelliseren of ontkennen van deze pijn, maakt het alleen maar erger!

In de krant en wetenschappelijke lectuur wordt vaak gesproken over schaamte om pesten, buitensluiten en dergelijke bespreekbaar te maken. Mogelijk speelt schaamte een rol. Reflecterend op mijn eigen leven, en het suïcidegat dat ik nu weer ervaar, door volkomen miskenning en ontkenning in de systemen van mijn eigen hulpvraag, brengen mij bij een andere hypothese …

Schaamte is niet zozeer het probleem, wel de eenzaamheid en miskenning. Als je constant wordt gepest en buiten gesloten, vereenzaam je. Daar een mens zijn roedel nodig heeft om te overleven, slaat de paniek toe. Een ander probleem is dat mensen het subtiel treiteren niet zo serieus nemen, vaak ook niet onderkennen. Dat zie ik ook in allerlei in de media uitgemeten suïcide verslaggeving.

Om langs de randen van het suïcidegat te geraken is structurele miskenning, ontkenning en buitensluiting van buiten en uiteindelijk ook binnen in het wezen van de prooi een basis voor problemen.

Als je al hulp zoekt wordt dat vaak weggewimpeld, afgedaan, niet gezien en/of niet onderkend. Dit maakt de eenzaamheid en zelftwijfel nog groter. Geraak je in de GGZ, dan is de stress opgebouwd in het lichaam al helemaal niet meer te geleiden (door pillen en andere fysieke ingrepen). Immers, je wordt met medicatie gedrogeerd en of geïsoleerd. Terwijl de vlucht en stress hormonen op topniveau aanwezig zijn. Dit leidt eerder tot verdere traumatisering dan op heling.

Wat nodig is, is iemand die met jou, naast jou kan en wil zijn. En beweging om stress te reduceren. Gelukkig heb ik momenteel een therapeut, die vanuit oprecht, warmhartige betrokkenheid, kan zijn met en bij mij in deze pijn, van wat ik het suïcidegat noem. Deze onbevooroordeelde nabijheid, vanuit oprechte betrokkenheid, helpt en heelt. Het zogenaamde ZIJN, verzacht en heelt de pijn. Je wordt op alle aspecten van je wezen gezien en gehoord. Ieder mens wil gezien en gehoord worden, dat brengt rust, geeft bedding.

Daarnaast heb ik zo mijn eigen middelen en strategieën om, om te gaan met deze gestolde pijn, deze diepe eenzaamheid, die leidt tot ongelooflijk zwarte momenten. Ten eerste zijn er een paar mensen die ik aan de rand van dit gat, wel kan vertellen wat er is.
Dan weet ik ook dat de natuur ingaan, me verbinden aan het groen, met de elementen, mij helpen om mijzelf weer geheel te kunnen voelen en ervaren. De natuur helpt me mij gedragen te weten in het leven. Hier heb ik mijn werk van gemaakt: Natuurcoaching als uitvloeisel van levenscoaching +.

Hoe vaak ik in het verleden en ook nu heb gehoord: het valt wel mee, je verbeeldt het je, als zes mensen zeggen dat ze zich aan jou storen, dan ligt dat aan jou … het is beter voor je dat we je eruit zetten … (en dan sta je weer alleen, en de roddel laster gaat door en je staat machteloos).

Altijd volgt dan een onderzoek in mijzelf, soms met behulp van iemand om mij heen: klopt dit, wat is van mij, wat is van de ander … een grens over, lukt dit niet meer. Dan slaat de diepe zwarte eenzaamheid toe (suïcidegat).

Het is niet de schaamte die mensen tegenhoudt om over hun pijn te praten. Het suïcidegat bij pesten is diep eenzaam, woorden zijn (ook voor mij) onvindbaar, nieuwe afwijzing kun je er niet bij hebben.

Kom je iemand tegen, 113 zou een optie kunnen zijn, ik heb er geen ervaring mee. Wat je altijd kan en mag doen: “Er zijn, de ander volledig serieus nemen, warme liefdevolle / empathische luisteren, is het mooiste wat je iemand kunt geven”.

 

 

 

12 Toj of Reflectie op het zijn

de pijn van miskenning

ten volle gevoeld en geschreeuwd

in stil wanhopige fluisteringen

 

ze kwamen en gingen, de jaren

van voorbij met zoveel pijn dat leven

minder en meer overleven was

 

dan zo je het een kind, een tiener, een mens

zou gunnen …

 

niet zielig, wel verstoten, uitgesloten en

uitgekotst, de kleuren van de regenboog

 

droog gezet en onverlet de dwang, de hang

naar vrije vlindervluchten niet verloren …

 

 

Foto: achterzijde gedichtenbundel: Vlindergeschenk

Afbeelding kan het volgende bevatten: plant en bloem

Leven met Lef

Mijn motto is: Leven met Lef, hiertoe daag ik mezelf soms aardig uit.

In de mist, naar Wickenburg. Koud, nat en in het buitengebied is donker in de mist ook echt tasten in het duister.

Drie uur model zitten.

Mensen over je lijf horen praten, over hun worsteling met de klei en vormgeving. En over het effect van houdingen op het beeld heel veel geleerd, deze drie weken.

Twee koppies leken aardig, heb mezelf ook in marsman of buitenaardse gedaante gezien, allerleukst (zie foto)

Hoe confronterend is het om je schouders, hals en gezicht, constant als gespreksonderwerp te hebben … hoe helend ook t.o.v. alles wat ik ooit als pestende, kleinerende taal over me heen kreeg.

In een respectvolle, veilige sfeer van deze drie avonden hebben dingen een totaal andere kleur heeft gekregen.

Soms is iets doen buiten je comfortzone, in de juiste setting, helpender dan tien therapiesessies … voorlopig stof tot doorvoelen en reflecteren genoeg.

Wel te rusten.

Afbeelding kan het volgende bevatten: eten

Beweging

Als beweging

verandering omvat

is dat dan waarneembaar

op een maandagmorgen?

 

zomaar in een Slingergesprek

een knipoog naar

twee jaar geleden

 

beneden en boven

alle verwachtingen

een compliment

 

met twee handen en een pen

aangepakt …

 

wat wijze woorden

van een jonge man

 

die me zacht

op de kracht

van gevoeligheid

en groepsdynamiek

heeft gewezen …

 

van je dichtvrienden

kun je het hebben

 

 

(kunstwerk: Sylvia Reijbroek “Galerie Kunst vol Leven”)

Het oordeel

 

.

verfoei het gevoel

haat dat vertellen

het is niet wetenschappelijk

literair met een air

van rotte eieren

 

 

verfoei het gevoel

haat al die tranen

op slot in het rationele

en gooi stenen

naar kwakende eenden

 

 

laat het bedenken varen

staar eens naar je navel

hevel hagelstenen vol zwavel

uit de putten van vertier

 

 

hier woont het echte leven

omgeven door wetten die

verder, dieper en hoger

reiken dan welk menselijke

regel ook

 

 

het oordeel was
jij kunt dit niet
bent dom en slecht

 

 

het inzicht is

dat alle projectie

een grond van waarheid

voor de ander is

die niet de mijne

hoeft te zijn.

 

 

De waardering is

dat open eerlijke

maakt het zo fijn

om met jou te zijn

zolang de eisen

van presteren

jongleren met ultieme vrijheid.

25 jaar SAS

Uit Zeist

op de fiets

bij volle maan

.

twee voorlampen

maken en houden

het comfortabel

.

een traan

en nog een

alleen

met de wind

.

en medeweggebruikers

in het vollemaanse duister

ondergrondse bewegingen

.

Uit Zeist

.

op de fiets

.

bij volle maan

.

Over slachtoffers

en daders

.

Huiselijk en ander traumatisch geweld

welgeteld systemisch onderzocht

het mocht een gouden middag heten

 

Onderweg

Onderweg op snelwegen
waar tegen alles in trekt en stopt
tesla’s hoppen, duwen en drukken

kikkers ontwarrren het groot
geweld met kleine kwetsbaarheid

.

.

zij rijdt rustig en alert, verzet
meters vol kilo’s bereikt

veel te laat de afspraak en maakt
het goed door overal later te komen
en nog later weg te gaan

.

.

verhalen komen en gaan
tijden veranderen en later
is daar de (h)erkenning van
wat nooit uitgesproken werd

bij voorzichtig delen
is het antwoord
we hebben het gezien
en niets gedaan

.

we zijn medeschuldig
aan wat toen was …

.

dat

een

traan

en we gaan door
met leven

Pesten van kinderen onderling

Zo mooi die dag … zo verdrietig ook om een meisje van zeven op vakantie in Amsterdam, met tranen in haar stem, meermalen te horen vertellen over de pijn van het pesten, om haar lijf en leden …

Fors gebouwd, lichtrood haar … en genietend van elk gebaar van oma, van samen, van oma’s hoedje …
.
.
.

Zoete herinneringen

aan een dag in Amsterdam

ik kwam tijger- en slangenprints

tegen …

.

.

Die dag in Amsterdam namen

drie kinderen mijn hart in beslag

de tranen om het pesten om je haar

het raakte …

.

in alle vezels

raak het maar niet kwijt

en dan die eigenzinnigheid

als het gaat om volwassen tijd

.

tijgerprints en jij

zeven jaar nog maar

zo zwaar belast

Pesten, op weg naar 19 april

Als je in je leven
na jaren onderdrukking
de verrukking van vrijheid
en acceptatie toch hervindt
en het kind vrij mag spelen

dan delen volwassen jagers
kogels uit op
de twinkeling in mensenogen
de lach en klein geluk
dat hun eigen leven ontbreekt

dat voelt vooral dan dramatisch
als de groep meegaat in de roddel
en de laster van vier enkelingen

een ooit veilige groep

van meer dan honderd

dan dondert alles

even volkomen in elkaar.